Voorwaarts schrijdend, lijdend door de zee van grijs
Ogen, getogen, lonkend, fonkelend naar licht en zonne
Vreet het monster, de slang aan het hart des levens
Kwijnend en pijnigend aan de ziel van de betonnen heiden.
Doch de vonk gloeit en de vlam teert
Scheppend een voortvarend, voortschrijdend lichaam
Ongewis het lichaam, steeds worstelend, vechtend
Tegen tijdgeest, nu geestelijk verderf.
Zo zoekt, mint en beleeft de betonnen heiden
In kilte, koude en loze bezieling
De tijd, het leven, het wereldse
Bedroefd maar gesterkt lonkend naar het geheiligde.
Voorwaarts schrijdend, lijdend zonnewaarts
Barsten de voegen, spruiten de zaden
Van lichtende, niet beknelde geesten
De heiden is niet alleen.
De vonk, het vuur, de hemel
Wie lief heeft moet lijden, edoch strijden
Tegen beton en ijzer
Met hart, ziel en geest.
Ik. Ben. Heiden!
Wolf
