Tussen Wortel en Hemel: De Levende Traditie van Boomverering

In de Lage Landen vormt de natuur nog steeds een levende bron van betekenis, en ook vandaag blijft boomverering een stille maar voelbare aanwezigheid. Binnen het heidendom — de verzamelnaam voor voorchristelijke en natuurgerichte tradities — beschouwen mensen bomen als bezielde wezens, dragers van kracht en wijsheid. Die visie leeft voort in verhalen, gebruiken en de manier waarop we nog altijd ontzag voelen voor oude, indrukwekkende bomen.

Bomen staan symbool voor de verbinding tussen hemel, aarde en onderwereld. Hun wortels reiken diep in de grond, hun stam staat stevig in het midden van het bestaan, en hun kruin strekt zich uit naar het licht. Die symboliek maakt dat ze vandaag nog worden ervaren als levende assen van de wereld. Vooral eiken blijven bijzonder: ze stralen kracht en duurzaamheid uit en worden nog steeds geassocieerd met bescherming en een hogere aanwezigheid, een echo van hun rol binnen het Germaanse heidendom.

In verschillende streken bestaan nog altijd plekken waar oude bomen centraal staan in het gemeenschapsleven. Onder zogenaamde gerechtsbomen of dingplaatsen komen mensen samen, al is het niet meer om recht te spreken zoals vroeger. Toch blijft de sfeer van verbondenheid en eerbied voelbaar, alsof de boom zelf waakt over wat er gebeurt. Deze traditie leeft voort in het bewust of onbewust opzoeken van zulke plekken voor rust, bezinning of samenkomst.

Een sprekend voorbeeld is de duizendjarige eik te Lummen. Deze boom staat er nog steeds als een imposante getuige van generaties die hem hebben gekend en geëerd. Of hij werkelijk duizend jaar oud is, doet er minder toe dan de betekenis die hij draagt. Hij belichaamt continuïteit en herinnert ons aan de diepe band tussen mens en natuur. Mensen voelen zich er nog steeds toe aangetrokken, niet alleen vanwege zijn leeftijd, maar ook door de bijna tastbare aanwezigheid van geschiedenis en mystiek.

Ook elders in de Lage Landen blijven sporen van boomverering zichtbaar. Linten die aan takken worden gehangen, kleine kapellen bij oude bomen, en volksverhalen die nog worden doorverteld — het zijn allemaal tekenen dat dit erfgoed niet verdwenen is. Zelfs binnen een overwegend christelijke context blijven deze praktijken bestaan, vaak vermengd met nieuwe betekenissen, maar nog steeds geworteld in dezelfde eerbied voor de natuur.

Boomverering is dus geen afgesloten hoofdstuk uit het verleden, maar een levende traditie. Het heidendom als natuurgerichte beleving blijft aanwezig in hoe mensen omgaan met oude bomen en heilige plekken. Wanneer we vandaag onder een eeuwenoude eik staan, zoals die in Lummen, voelen we nog altijd iets van die oude verbondenheid. De bomen zijn er nog, en met hen blijft ook het besef bestaan dat de natuur niet slechts omgeving is, maar een deel van onszelf.

Mede als brug tussen mens en god in de Germaanse traditie

Mede – een gefermenteerde drank op basis van honing en water – is een van de oudste alcoholische dranken in Europa en speelde een bijzondere rol bij onze Germaanse voorouders. Voor hen was mede geen alledaagse drank, maar een substantie doordrenkt met symboliek, ritueel en betekenis. Het werd gezien als een samensmelting van natuurlijke krachten: de arbeid en orde van de bijen, de zoetheid van bloemen en de mysterieuze werking van fermentatie. In die zin stond mede dicht bij het sacrale en werd het vaak geassocieerd met zowel goddelijke inspiratie als menselijke verbondenheid.

In de mythologie van de Germaanse en Noordse wereld duikt mede geregeld op als een drank die meer biedt dan louter genot. Zo vertelt men over de “mede van de dichtkunst”, een mythische drank die wijsheid, poëtische inspiratie en kennis kon schenken aan wie ervan dronk. Deze verhalen tonen hoe sterk mede verbonden was met het idee van inzicht en geestelijke verrijking. Het drinken ervan kon dus symbolisch worden opgevat als het opnemen van wijsheid of zelfs een vorm van contact met het goddelijke.

Ook in religieuze contexten speelde mede een belangrijke rol. Tijdens offerfeesten, de zogenaamde blóts, werd mede gebruikt om de goden te eren. Een deel van de drank werd bewust afgestaan aan de aarde of over heilige voorwerpen uitgegoten, als teken van dank en eerbied. Wat overbleef, werd door de aanwezigen gedeeld. Zo ontstond een symbolische drie-eenheid tussen goden, mensen en natuur. Het drinken van mede was in dit kader niet zomaar een handeling, maar een ritueel waarin men zich bewust verbond met hogere machten en met elkaar.

Binnen de gemeenschap kreeg mede ook een sociale en ceremoniële functie, vooral tijdens feesten en bijeenkomsten in de grote hallen van stamhoofden en leiders. Daar ging de drinkhoorn rond, vaak volgens een vaste volgorde. Wie uit de hoorn dronk, sprak soms een eed, een belofte of een herinnering uit. Deze woorden hadden gewicht; ze werden in aanwezigheid van de gemeenschap en onder de symbolische invloed van mede uitgesproken, en werden daarom als bindend beschouwd. Op die manier versterkte mede niet alleen de onderlinge band, maar ook de structuur van eer en trouw binnen de groep.

Daarnaast speelde mede een belangrijke rol in overgangsrituelen, zoals huwelijken. Jonggehuwden dronken na de ceremonie vaak een periode lang mede, wat mogelijk aan de oorsprong ligt van het woord “honeymoon”. Deze traditie werd geassocieerd met vruchtbaarheid, harmonie en voorspoed. De zoete smaak van mede stond symbool voor de hoop op een gelukkig en vruchtbaar leven samen, gezegend door de goden.

De manier waarop mede werd geschonken en verdeeld was eveneens betekenisvol. In de feestzaal kreeg niet iedereen zomaar dezelfde hoeveelheid, en de volgorde waarin men bediend werd, weerspiegelde status en verdienste. Krijgers, leiders en geëerde gasten kregen vaak voorrang. De persoon die de mede schonk – vaak een vrouw met aanzien – vervulde een symbolische rol als verbindende figuur binnen de gemeenschap. Zo werd het schenken zelf een ritueel dat sociale relaties bevestigde en versterkte.

Mede droeg dus een rijke symboliek in zich. Het stond voor overvloed en leven, dankzij de honing waaruit het werd gemaakt. Het belichaamde ook wijsheid en inspiratie, zoals in de mythologische verhalen, en fungeerde als een brug tussen mens en godheid in rituele contexten. Tegelijk was het een middel om gemeenschap te vormen, trouw te bezegelen en belangrijke momenten in het leven te markeren.

Hoewel de oorspronkelijke praktijken uit de Germaanse tijd grotendeels verdwenen zijn, blijft mede vandaag een levend erfgoed. In sommige kringen, vooral bij mensen die zich interesseren voor oude tradities en spiritualiteit, wordt het nog steeds gebruikt bij rituelen en vieringen. Daarnaast wint het als ambachtelijke drank opnieuw aan populariteit. Wie vandaag mede drinkt, neemt dus in zekere zin deel aan een eeuwenoude traditie waarin cultuur, natuur en spiritualiteit samenkomen.

Sint‑Margriet: van oeroude vruchtbaarheidssymboliek tot zomerse beschermheilige

Sint‑Margriet is een heilige die in de christelijke traditie bekendstaat als martelares en beschermster van zwangere vrouwen, maar achter haar figuur schuilt waarschijnlijk een veel oudere symbolische laag die teruggaat op voorchristelijke, heidense denkbeelden. Haar verhaal en haar plaats op de kalender verraden namelijk dat zij niet enkel een historische of religieuze figuur is, maar ook een drager van archetypische betekenissen rond natuur, vruchtbaarheid en levenscycli.

Volgens de christelijke legende werd Margriet geconfronteerd met een draak — een demonisch wezen dat haar opslokte, waarna zij wonderbaarlijk levend weer tevoorschijn kwam. Deze symboliek sluit opvallend aan bij oudere mythologische motieven die in veel Europese, ook Germaanse, tradities voorkomen. De draak of slang werd daar niet enkel gezien als een kwaadaardig monster, maar eerder als een belichaming van oerkrachten: de aarde, de onderwereld, chaos en vruchtbaarheid. Het ingeslikt worden en opnieuw geboren worden kan dan gelezen worden als een ritueel van transformatie — een overgang van dood naar leven, van duister naar licht. Dit soort verhalen sluit nauw aan bij initiatie‑ en vruchtbaarheidsmythen, waarin een godheid of held symbolisch “sterft” en herboren wordt.

Binnen dat kader krijgt Sint‑Margriet trekken van een oudere vrouwelijke figuur: een beschermster van leven en geboorte. Het is dan ook geen toeval dat zij in de middeleeuwen werd aangeroepen bij bevallingen. In heidense culturen speelden godinnen die waakten over vruchtbaarheid, zwangerschap en het voortbrengen van nieuw leven een centrale rol. Vaak hadden zij ook een band met dieren, slangen of draakachtige wezens — symbolen van de levenskracht die uit de aarde zelf voortkomt. Margriet lijkt deze rol in gekerstende vorm verder te zetten.

Ook haar feestdag, op 20 juli, past in dit diepere patroon. Deze datum valt midden in de zomer, in een periode die in voorchristelijke tijden bijzonder geladen was met betekenis. De zon staat nog hoog, de velden staan vol met rijpende gewassen, en de natuur bevindt zich op een hoogtepunt van levenskracht. Tegelijk is het een kwetsbaar moment: wat gegroeid is, moet nu beschermd worden tegen mislukking, storm of bederf. Daarom was deze periode van oudsher verbonden met rituelen rond vruchtbaarheid, bescherming en overgang.

De verering van Sint‑Margriet in juli kan dus gezien worden als een voortzetting van oudere zomergebruiken. Haar rol als beschermster van barende vrouwen weerspiegelt de symboliek van de aarde die “zwanger” is van de oogst. Net zoals een geboorte gepaard gaat met risico en hoop, zo was ook de naderende oogst een moment van spanning en verwachting. In die zin vertegenwoordigt Margriet niet enkel individuele vruchtbaarheid, maar ook de vruchtbaarheid van de gemeenschap en het land.

Daarnaast past haar overwinning op de draak in de zomerse symboliek van orde die het haalt op chaos. In een tijd waarin natuurkrachten — hitte, stormen, groei — op hun sterkst zijn, wordt de nood gevoeld om deze krachten te temmen of te beheersen. Het beeld van de vrouw die het monster overwint, kan begrepen worden als een verbeelding van de mens die grip probeert te krijgen op de wilde, onvoorspelbare natuur.

Het feit dat haar feestdag zo dicht ligt bij die van Sint‑Jacobus (25 juli) en Sint‑Anna (26 juli) wijst bovendien op een bredere structuur. Samen vormen deze dagen een symbolische reeks: van vruchtbaarheid en geboorte (Margriet), over overgang en reis (Jacobus), naar oorsprong en moederschap (Anna). Dit weerspiegelt de cyclus van groei, rijping en voortzetting — precies wat zich in de natuur afspeelt in deze fase van het jaar.

Kort samengevat kan men zeggen dat Sint‑Margriet een voorbeeld is van hoe het christendom oudere, heidense betekenissen niet heeft uitgewist, maar hervertaald. Haar draak is meer dan een duivel: het is een oersymbool van de natuur. Haar rol als beschermster gaat terug op oeroude vruchtbaarheidscultussen. En haar plaats in juli is geen toeval, maar ingebed in een tijd van het jaar die al lang vóór haar verering in het teken stond van leven, gevaar en wedergeboorte.

Hooimaand: Wanneer de Aarde Geeft en de Mens Neemt

De Hooimaand, de oude naam voor juli, is voor onze voorouders een heilige tijd waarin arbeid, zonnekracht en vruchtbaarheid samenvloeien tot één groot levend geheel. Hoewel de zon haar hoogste troon reeds bereikt heeft rond midzomer in de voorafgaande Zomermaand, blijft haar vurige adem nog sterk nazinderen in deze dagen. De aarde staat vol leven, zwaar van groei, en de mens weet dat dit het keerpunt is: nu wordt geoogst wat de goddelijke krachten hebben doen rijpen.

Want zo wordt de wereld gezien: niet als een dode grond, maar als een bezielde werkelijkheid. De velden ademen, de wind spreekt, en het gras dat men maait is een gave — maar ook een offer dat men met eerbied aanneemt.

Elke ochtend, nog voor de dauw volledig van het land is geweken, trekken mannen en vrouwen naar buiten, gewapend met zeis en riek. Het ritmische geluid van staal door gras klinkt als een oud lied, een echo van generaties die hetzelfde werk verrichten onder dezelfde zon. Het hooien is zwaar en eist het lichaam op, maar tegelijk is het doordrongen van betekenis. Want in elke haal van de zeis ligt het besef besloten dat men samenwerkt met de krachten van boven en beneden: de zonnegloed en de voedende aarde.

De Hooimaand staat niet los van wat eraan voorafgaat. Midzomer, het zonnewendefeest rond 21 juni, is nog voelbaar aanwezig. De vuren die dan op heuvels en akkers branden — gewijd aan de zon en haar levenschenkende macht — gloeien symbolisch voort in het werk van juli. In sommige streken blijven deze vuren nog branden of worden ze opnieuw ontstoken, als een levend teken dat het licht nog niet geweken is. Men kent het vuur zuiverende en beschermende kracht toe: het houdt het duister op afstand, dat onvermijdelijk weer groeit naarmate het jaar vordert.

Bij het begin van het maaien worden rituelen niet vergeten. Het eerste gras dat valt onder de zeis wordt niet achteloos behandeld. Men legt het apart, soms in een kleine bundel, als een offergave aan de landgeesten, de Alven of de voorouders. Dit gebaar is geen bijgeloof, maar een erkenning van wederkerigheid: de mens neemt, maar moet ook geven. In oude overlevering leeft het besef dat er een geest in het graan en het gras woont — een wezen dat men niet mag krenken. Wie te gulzig of respectloos oogst, riskeert misoogst of ongeluk.

Ook de aanwezigheid van landwichten en veldgeesten wordt ernstig genomen. Aan de randen van akkers laat men kleine offers achter: een stuk brood, een scheut melk, soms een slok bier. Dit zijn geschenken voor de onzichtbare bewoners van het land, opdat zij het werk zegenen en geen kwaad in de oogst brengen. In de schemering, wanneer het licht zachter wordt en de grens tussen werelden dunner lijkt, voelt men hun nabijheid het sterkst.

De kennis van kruiden en hun verborgen krachten bereikt in deze periode een hoogtepunt. Men weet dat planten, geplukt onder de invloed van de zomerse zon — vooral rond en na midzomer — bezield zijn met een bijzondere kracht. Kruiden zoals sint-janskruid, bijvoet en duizendblad worden verzameld en gebundeld. Zij dienen als bescherming tegen ziekte, bliksem en kwade invloeden. Men hangt ze boven deuropeningen, verwerkt ze in drank of draagt ze op het lichaam, als kleine amuletten van de natuur zelf.

Wanneer het hooi gedroogd en binnengehaald is, valt er een andere stilte over het land — niet leeg, maar vervuld. Dan breekt de tijd aan van gemeenschap en dankbaarheid. Men komt samen in eenvoud, rond vuur en tafel. Er wordt gegeten van wat het land heeft gegeven, er klinken liederen die ouder zijn dan men zich kan herinneren, en er wordt gedanst op het ritme van trom en voetstap. Deze bijeenkomsten zijn geen louter vermaak, maar een herbevestiging van het behoren tot dezelfde kring: mens, land en geest.

In de Hooimaand staat de mens dus midden in de schepping, niet erboven. Hij werkt, zweet en oogst, maar weet dat hij nooit alleen handelt. Alles is verweven: de baan van de zon, het groeien van het gras, de adem van de wind en het ritme van het menselijk hart.

Zo draagt deze maand een dubbele aard: zij is zowel een tijd van overvloed als een stille herinnering aan de vergankelijkheid. Want terwijl het hooi wordt binnengehaald, weet men ook dat het licht langzaam keert. En precies daarom wordt elke warme dag, elke volle schuur en elke gezamenlijke maaltijd beleefd met een diepe, bijna sacrale dankbaarheid.

Vuur, Zon en Aarde: De Heidense Ziel van Sint-Jan en Zijn Gezellen

In de zomermaand – wanneer het licht op zijn hoogtepunt staat en de aarde haar volle adem uitblaast – vloeien oude heidense ritmes en latere heiligennamen in elkaar over tot één levend geheel. Wat wij vandaag kennen als de feesten van Sint-Cunera, Sint-Vitus, Sint-Jan en Sint-Petrus en Paulus, draagt duidelijk de sporen van een ouder, dieper wereldbeeld waarin zon, aarde, water en vuur als heilige krachten werden vereerd. In deze tijd van overvloed en rijping wordt de mens als het ware opgenomen in de kringloop van groei, kracht en langzaam afnemend licht.

De cyclus opent rond 12 juni met Sint-Cunera, een figuur die bijzonder sterk de echo draagt van voorchristelijke vrouwengestalten. In haar herkennen we trekken van oude moedergodinnen en beschermgeesten van het land: hoedsters van akker, huis en gemeenschap. Haar verering, vaak met processies en beschermende rituelen, kan gezien worden als een voortzetting van oeroude tradities waarin men de aarde zelf eerde als voedende moeder. Symbolisch draagt Cunera het weefwerk van het leven: zij verbindt mensen met elkaar en met de vruchtbaarheid van het land. Het weven, beschermen en verzorgen zijn hier geen toevallige beelden, maar verwijzen naar de cyclische orde van de natuur zelf, waarin alles met elkaar verstrengeld is.

Kort daarna volgt Sint-Vitus op 15 juni, een feest waarin de wilde levenskracht van de vroege zomer tot uiting komt. Vitus wordt traditioneel verbonden met dans, zenuwkracht en extase – verschijnselen die in heidense rituelen essentieel waren. In extatische dansen zochten mensen verbinding met de levenskracht die door alles stroomt. Dit was geen chaos, maar een heilige roes: een manier om disharmonie uit het lichaam te verdrijven en opnieuw af te stemmen op de ritmes van de natuur. De zogenaamde “Sint-Vitusdans” weerspiegelt oude trancepraktijken waarin lichaam en geest één werden met de pulserende energie van de aarde. In deze periode van groeiende gewassen en lange dagen is beweging een eerbetoon aan het leven zelf.

Het stralende middelpunt van deze cyclus ligt bij Sint-Jan op 24 juni, het feest dat bijna samenvalt met de zomerzonnewende. Hier bereikt de zon haar hoogste kracht, en dat werd al ver vóór het christendom gevierd met grootse rituelen. De Sint-Jansvuren zijn wellicht het meest zichtbare overblijfsel daarvan: vuren die de zon op aarde weerspiegelen, haar kracht versterken en beschermen tegen het naderende afnemen van het licht. Het springen over het vuur staat symbool voor zuivering, moed en hernieuwing. Rook en as golden als krachtig tegen ziekte en onheil.

Daarnaast is deze nacht doordrongen van kruidenmagie. Planten zoals sint-janskruid, bijvoet en duizendblad worden op dit moment geplukt omdat men gelooft dat zij dan hun hoogste levenskracht dragen. Deze kruiden werden gebruikt voor genezing, bescherming en zelfs waarzeggerij. Ook water kreeg een bijzondere betekenis: dauw, bronnen en rivieren werden als bezield beschouwd, en baden in het eerste ochtendlicht stond symbool voor wedergeboorte. Het is een moment waarop vuur en water – ogenschijnlijk tegengestelde elementen – samenkomen als bronnen van leven en zuivering.

Aan het einde van deze zomerse spanningsboog vinden we Sint-Petrus en Sint-Paulus op 29 juni, een tweevoudig feest dat in heidense zin een overgang markeert. De zon heeft haar keerpunt gepasseerd; de dagen blijven warm, maar het licht begint langzaam af te nemen. Dit is het begin van een subtiele verschuiving van uitbundige groei naar bewaring en ordening.

Petrus, met zijn sleutels, draagt het archetype van de poortwachter. In oude tradities vinden we vergelijkbare figuren die de doorgang tussen werelden bewaken: tussen licht en duister, leven en dood, zomer en herfst. Zijn sleutels openen niet alleen hemelse poorten, maar symboliseren ook de kennis van cycli en grenzen – wanneer iets moet groeien en wanneer het beschermd moet worden.

Paulus daarentegen belichaamt de reiziger en verkondiger, een figuur die verwant is aan de oude “grenswandelaar” of listige bemiddelaar: degene die tussen werelden beweegt, kennis draagt en veranderingen teweegbrengt. Hij staat symbool voor het verspreiden van inzicht, voor het vuur van inspiratie dat zich uitbreidt zoals zaad dat wordt uitgezaaid. Samen vormen Petrus en Paulus een tweeluik van afsluiten en openen, bewaren en verspreiden.

Ook in de gebruiken rond dit feest vinden we oudere lagen terug: vis als symbool van leven uit het water, en water zelf als bron van vruchtbaarheid en oorsprong. In sommige streken werden rivieren gezegend of bezocht, wat herinnert aan prechristelijke waterculten waarin bronnen en meren als heilig werden beschouwd.

Wanneer men deze hele periode in haar geheel bekijkt, ontvouwt zich een rijk en samenhangend heidens perspectief op de zomermaand:

Aarde (Cunera) – vruchtbaarheid, bescherming, het weven van leven
Lichaam en beweging (Vitus) – extase, dans, levenskracht
Vuur en zon (Jan) – hoogtepunt, zuivering, magie en genezing
Overgang en balans (Petrus en Paulus) – grenzen, kennis, verspreiding

De symboliek is diep verweven:
Kransen van bloemen weerspiegelen de cyclus van groei en vergankelijkheid.
Vuren op heuvels verbinden hemel en aarde.
Water en dauw brengen genezing en vruchtbaarheid.
Dans en zang roepen de levenskracht op.
Sleutels en poorten herinneren aan overgangen tussen werelden.

Zo blijkt dat de zomermaand geen reeks losse feestdagen is, maar een heilige tijd waarin de mens zich afstemt op de adem van de natuur. De heiligen zijn als maskers die oude krachten blijven dragen: de zon die brandt, de aarde die voedt, het water dat heelt en de geest die beweegt tussen werelden. In dat licht is de zomer niet enkel een seizoen, maar een ritueel op zich – een jaarlijkse herbevestiging van het leven in al zijn overvloed en vergankelijkheid.

ZWART-ROOD-WIT, spirituele driekleur?

Sommige heidenen in de Lage Landen, van Vlaanderen tot Friesland, hebben de gewoonte om drie gekleurde kaarsen te ontsteken in de volgorde van Zwart, Rood en Wit bij rituelen of bij wijze van dagdagelijkse verering en geluksbrenger. Ze gebruiken ook deze kleuren in versiering of bekleding van een ritueel of sacrale plaats.

Elke kleur vertolkt iets en de volgorde van het ontsteken zou heilzaam zijn en dient bewust en weloverwogen te gebeuren als in een ritueel. Ook het doven doen we niet door het uit te blazen omdat dit onheil brengt, men gaat eerder de zuurstof ontnemen met een kaarsendover.

Waar komt dit nu vandaan?

Er zijn eigenlijk heel wat elementen aan te halen die het belang van deze kleuren onderlijnen en we kunnen ze ook met wat creativiteit zelf makkelijk plaatsen.

De oudste bronnen die gebonden zijn aan onze Indo Europese cultuur en latere Germaanse cultuur, zijn de Vedische teksten. Die gaan naar schatting terug tot minstens 1000 voor onze jaartelling. Er zijn ook andere bronnen zoals de Sagen, de Edda, volksverhalen, volksgeneeskunde en zelfs de Bijbel.

De Franse professor Jean Haudry merkte in de Vedische teksten de driekleur op en wees deze toe aan de kleuren van de hemel tijdens het verloop van de dag: Zwart bij nacht, rood bij zonsopgang of ondergang en wit voor overdag. In de Veda’s beschrijft men drie koeien die , de eerste zwart, de tweede rood en de derde is wit en staan voor de kleuren van de hemel. Hij ziet dit hemelconcept in heel wat andere elementen opduiken zoals het hemelgewelf dat rond een grote zuil draait en door een etmaal zwart-rood-wit-rood-zwart kleurt. Haudry gaat nog verder en linkt de Germaanse goden aan het driedelig hemel gewelf: Tiwaz is de daghemelgod, Wodanaz is de god van de nachthemel en het schemerrood wijdt hij toe aan Ostara, godin van het ochtendgloren. Ostara is trouwens ook genoemd als lentegodin en gebonden met vernieuwing of groei, Wodanaz is ook een godheid die zich specifiek in de winter manifesteert en gebonden is met de dood.

Plato schreef dat er in Atlantis steengroeven waren waar één soort steen wit was, een andere zwart en nog een andere rood.

In de Saga van de Jomsvikingen heeft Koning Gorm drie voorspellende dromen:

Tijdens de eerste nachtelijke droom staat hij buiten zijn hal vanwaar hij de zee ziet terug trekken tot hij geen water meer kan zien. Uit de horizon waar het water heen was doken drie witte ossen op, ze stormden het land op en beten al het gras uit de grond waarna ze weer naar de teruggetrokken zee liepen en verdwenen.

De volgende nacht droomde hij ongeveer hetzelfde, maar nu waren de drie ossen rood en hadden grotere hoorns.

De derde droom was ook een herhaling, maar nu waren de ossen zwart en zijn ze nog groter met nog grotere hoorns. Als afsluiter hoort hij een luide knal op het moment dat de zee terug naar het strand keerde. De droom werd vervolgens verklaard als voorbode van negen jaar slechte oogst.

Men komt aan negen omdat er drie maal drie ossen verschenen. Heilige getallen in het Heidendom. Hoe groter de hoorns en ossen, hoe groter het onheil. Op welke basis interpreteert men nu het onheil? Misschien wel de volgorde van de kleuren? Wit-rood-zwart, want we zien dat de natuurlijke wederkerende volgorde altijd zwart-rood-wit is.

Professor Jan de Vries ziet in de Vedische mystiek de drie voorwaarden voor leven: vuur, water en aarde. Deze zijn voorgesteld met de kleur rood, wit en zwart. De professor gaat ook verder vind in de gehele Europese voorchristelijke tradities deze kleurencombinatie terug, onder andere in volksmagie, legenden en andere overleveringen.

Er zijn verschillende sprookjes in Europa waarin we ook de driekleur terugvinden als belangrijke indicatoren. Neem nu Sneeuwwitje: “Had ik nu een kindje, zo wit als sneeuw, zo rood als bloed en zo zwart als dit ebbenhout”

Uit deze sprookjes lijkt de driekleur te zijn overgeleverd als een schoonheidsideaal.

We hebben ook voorbeelden uit de magie zoals deze toverformule opgetekend in de 19e eeuw in Thüringen tegen wormen:

“Ik stap hier op een grenssteen. De wormen vreten mijn been. Ze mogen zijn zwart, wit of rood, in een dag zijn ze allemaal dood.”

Of een sprookje uit IJsland: Sigurd moet opeenvolgend een zwarte, witte en rode doek om zijn hoofd binden om zich te beschermen tegen het brullen van een stier uit de onderwereld. Ook slaat hij op een zwart-rood-witte steen om een magische storm te ontketenen die de reuzen dood.

In Finland was het gebruikelijk dat een boer zijn land afbakende met rood-zwart-wit touw, wetende dat een landsgrens bezield werd met een schutgeest om deze te bewaken maakt dit ook een waardevol gegeven.

Uit Rigsthula kunnen we drie sociale klassen onderscheiden.

“Thrael” de knecht (“zijn lokken waren zwart”)
“Karl” de kerel (“hij was rozig en rood”)
“Jarl” de prins (“blond was zijn haar”)

De knecht is een lijfeigene en geeft men prominent zwart als kleur.

De kerel is de vrijman, de boer, de krijger, de visser, de jager, die blaakt van geluk en gezondheid in het vrije buitenleven en is rood van kleur.

De prins, edel en nobel krijgt een pure en schitterende kleur: blond, ofwel wit.

Dit betekent dat we ook de kleuren bij een karaktertype kunnen plaatsen.

Zwart is lomp en bruut

Rood is sterk, gezond en ijverig

Wit is edel, puur, begaafd en strijdvaardig

Professor Georges Dumézil maakte 100 jaar geleden de theorie dat de Indo-Europese cultuur uit drie functies bestond en dat elke functie door een kleur werd gerepresenteerd

Cultische: wit

Militaire: rood

Economische: donker

In India zien we dat de oorspronkelijke kaste systeem verdeeld was in kleuren:

de Brahmaan (wijze priester): wit
De Kshattriya (krijger, leider): rood
De Vaishya (werker, handelaar): zwart

De naam voor kaste is Varna en betekent “kleur”

Als we dan kijken naar de Indo-Europese kosmos dan zien we dat deze ook in drie gedeeld is en deze duikt ook op in de Germaanse cultuur. De levensboom of zuil draagt de hemel, eronder zit de wereld en daaronder de onderwereld of Hel. In de wereld vinden we respectievelijk Middengaard, Asengaard, Uitgaard en Jotunheim.

In de Völuspá leren we hoe Ragnarök wordt aangekondigd door drie verschillende gekleurde hanen: Gullinkambi, de hemelhaan is wit. Fjallarr de wereldhaan is rood en de Helhaan is zwart.

Gullinkambi wordt ook wel als goud omschreven omdat zijn naam ‘Goudkam’ betekend, maar Professor de Vries merkt op dat de god Heimdall de bijnaam Goudtand heeft ondanks dat hij ook als helderwit omschreven staat. In het blinken van goud zien we trouwens helder wit en lijkt blond ook niet op goud?

Maar ook in het Christendom, die niet vies zijn om heidense elementen te adopteren, vinden we dezelfde kleuren en betekenissen terug.

In de liturgie staat wit voor puurheid, martelaren, onschuld, glorie. Wit kan vervangen worden door goud meld men nog… Het is ook de kleur van de paus (spirituele wijze leider).

Rood staat dan weer voor passie, bloed en vuur, het is de kleur van de kardinaal

Zwart staat voor de doden en de rouw.

In het Nieuwe Testament vinden we deze beschrijving van de ruiters van de Apocalyps:

Het eerste paard is wit, het tweede rood en het derde zwart en vierde vaal of grijs. De eerste is een edele figuur, de tweede een krijger en het derde een handelaar. De vierde is de dood. De drie eerste ruiters zijn de levenden en hun kleurencode komt overeen met Cultisch-Militaire-Economische functies van Dumézil.

En dan hebben we nog deze afbeelding van de drie wijzen of drie koningen uit de 3e eeuw in de Priscilla grot. Daar zijn de drie wijzen afgebeeld die zeer iconisch geschenken brengen naar de pasgeboren Jezus. Hun volledige gedaante is afgebeeld in onze cultische kleurencode, de eerste zwart, de tweede rood, en de laatste die aankomst is wit.

Een paar eeuwen later in de 5e eeuw in Sant’Apollinare Nuovo in Ravenna, zien we deze figuren terug afgebeeld, nu met eigentijdse kleding, maar opvallend ook met namen en aan hun uiterlijk zien we ook hun leeftijd: Melchior is de jongste met kort haar en zonder gezichtsbeharing, Balthasar heeft een bruine baard en is duidelijk volwassen en Gaspar heeft een grijze baard. We zien hierin ook weer een parallel met kracht, leeftijd, wijsheid, vruchtbaarheid. Ook het brengen van geschenken is natuurlijk een parallel die we herkennen.

Maar er zijn ook sporen gevonden op altaarstenen van Matronen, of de drie Moeders, van deze kleurencombinatie. De Matronen zijn een oude cultus die mogelijk uit de Indo-Europese cultuur werd overgeleverd. We zien deze ook opduiken als de Nornen of Schikgodinnen. Normaliter gaat het dan over een dochter-moeder-grootmoeder combo.

Er zijn dus tal van elementen die we met onze driekleur kunnen verbinden.

Zo staat de dood bijna altijd gelijk gebonden aan vruchtbaarheid en kan je dus zwart gelijkstellen met zowel de dood als met iets dat net tot ontwikkeling komt uit deze vruchtbare schoot van de dood. Net zoals het heden voorkomt uit het verleden. Wat onder de aarde zit is de onderwereld en daar ontkiemd het nieuwe leven ook. De dodengoden hebben ook altijd een functie gebonden met vruchtbaarheid. Waar Wodan zijn Wilde Heir komt, zal een goede oogst volgroeien. Goden van de onderwereld zoals Holda, Wodan komen in gedachten. Laten we ook niet vergeten dat in heel Europa de midwinter tradities vaak inhouden dat cultische figuren met zwarte gezichten rondtrekken en de aanschouwers besmeuren met zwarte kleur in het gezicht om hen geluk te brengen of vruchtbaarheid.

Rood is kracht van het groeien, de sterkte van wat jong is, de kleur van verandering, van initiatie (bloedoffer?) van voortvarendheid, wat nu is en wat zal worden. Het is ook een kleur geassocieerd met de dondergod en met Ostara.

Wit is wat bereikt moet worden, het is wijsheid, volgroeid zijn, één zijn met het voorgaande, volmaaktheid, toonaangevend. Het is ook de kleur van Tiwaz, die het Ding overziet, en ook van Ing de heilbrengende, god der Alven, of van de Witten.

We kunnen volgende elementen verbinden:

ZWART ROOD WIT

Aarde Vuur Water

Nacht Schemer Dag

Winter Lente Zomer

Kiem Ontkiemen Volgroeid

Verleden Heden Schuld (toekomst)

Knecht Kerel Edel

Werker Krijger Leider

Dood Jong Oud

Dochter Moeder Grootmoeder

Geluk Voorspoed Heil

Onderwereld Wereld Hemel

As Vlam Rook

Wodanaz Ostara Tiwaz

Wodan Thuner Ing

We weten natuurlijk allemaal, dat in het verleden een regime gebruikmaakte van deze kleuren wat jammerlijk een smet bracht op het heidendom. Maar laat ons dit los zien van onze spirituele praktijk.

Bronnen:

Boppo Grimmsma, De Heidense Kleurendrieheid Zwart Rood Wit

Jan de Vries, Rood Wit Zwart in Volkkunde

Georges Dumézil, Gods of the ancient Northmen

Georges Dumézil, La courtisane et les seigneurs colorés

Georges Dumézil, The Rigstula and Indo European Social Structures

Rudolf Simek, Lexicon der Germaanse Mythologie