Kerlinga:
Wodan, als iemand vandaag uw naam noemt, is dat vaak in boeken, films of oude verhalen. Bestaat gij nog in deze tijd?
Wodan:
Ik besta waar ik herinnerd word.
Niet in stenen tempels, maar in onrustige gedachten, in vragen die blijven knagen.
De moderne mens heeft mij niet verloren — hij heeft mij overstemd.
Kerlinga:
Overstemd… door wat?
Wodan:
Door lawaai.
Door schermen, haast, en eindeloze afleiding.
De mens weet vandaag alles… behalve wat ertoe doet.
Kerlinga:
En toch is er een groeiende groep die opnieuw zoekt. Naar wortels, naar betekenis.
Wodan:
Ja. Men voelt dat er iets ontbreekt.
Maar velen zoeken het oude zoals men naar een voorwerp zoekt —
iets om te bezitten, niet om te worden.
Kerlinga:
Wat bedoelt gij met “worden”?
Wodan:
Mijn pad vraagt verandering.
Wie met mij wandelt, blijft niet wie hij was.
De moderne mens wil vaak toevoegen…
maar niet loslaten.
Kerlinga:
We leven in een wereld waarin alles snel gaat. Is er nog plaats voor oude wijsheid?
Wodan:
Wijsheid haat haast.
Zij groeit traag, als een boom.
Wie enkel snelheid kent, snijdt zijn eigen wortels af.
Kerlinga:
Veel mensen kennen uw raven – Huginn en Muninn. Hoe zouden zij vandaag leven?
Wodan:
Ze vliegen nog steeds.
Maar hun stemmen verdrinken.
Huginn — gedachte — wordt vandaag overspoeld door oppervlakkige meningen.
Muninn — herinnering — wordt verzwakt, want men vergeet sneller dan ooit.
Kerlinga:
En uw wolven, Geri en Freki?
Wodan:
Die hebben het beter begrepen.
Zij leven nog in eerlijkheid.
Geen masker, geen schijn.
De mens daarentegen…
verstopt zijn instinct, en verliest daardoor zijn kracht.
Kerlinga:
Is de moderne mens volgens u zwakker geworden?
Wodan:
Niet zwakker in lichaam, maar wel in geest.
Hij ontwijkt strijd — niet enkel fysiek, maar innerlijk.
Toch is het innerlijke gevecht het enige dat hem werkelijk vormt.
Kerlinga:
Wat is dat innerlijke gevecht?
Wodan:
De keuze tussen gemak en waarheid.
Tussen comfort en groei.
Tussen weten… en werkelijk begrijpen.
Kerlinga:
Uw naam wordt soms gebruikt zonder begrip van uw diepte.
Wodan:
Dat stoort mij niet.
Een naam is slechts een deur.
Maar wie niet verder gaat, blijft buiten staan.
Kerlinga:
Denkt gij dat de moderne wereld opnieuw ruimte zal maken voor u en de oude goden?
Wodan:
Niet zoals vroeger.
Er zullen geen koningshallen herrijzen zoals toen.
Maar in stilte…
in kleine groepen,
in mensen die bewust kiezen —
daar leef ik opnieuw.
Kerlinga:
Dus geen terugkeer, maar een verandering?
Wodan:
Altijd.
Wie het verleden probeert te kopiëren, schept enkel een schaduw.
Wie de geest ervan begrijpt, laat het herleven.
Kerlinga:
Wat betekent dat concreet voor iemand vandaag?
Wodan:
Dat hij:
- zelf moet zoeken, niet volgen
- bereid moet zijn te twijfelen
- moet durven offeren wat hem tegenhoudt
- en moet leren luisteren… niet enkel spreken
Kerlinga:
Dat klinkt niet eenvoudig.
Wodan (licht glimlachend):
Mijn pad is nooit eenvoudig geweest.
Kerlinga:
Veel mensen willen kracht. Zij voelen zich aangetrokken tot uw naam om die reden.
Wodan:
Kracht zonder wijsheid is gevaarlijk.
Wijsheid zonder kracht is leeg.
Men moet beide dragen — en dat vraagt evenwicht.
Kerlinga:
En wat met technologie? Past dat in uw wereld?
Wodan:
Het is een werktuig.
Niet goed, niet slecht.
Maar wie het gebruikt zonder bewustzijn,
wordt erdoor gebruikt.
Kerlinga:
Dus ook daar geldt: bewustzijn is de sleutel.
Wodan:
Altijd.
De runen die ik vond waren geen tekens alleen —
maar inzichten.
Zonder inzicht is elk teken leeg…
of het nu steen is of scherm.
Kerlinga:
Laatste vraag, Wodan.
Als gij één boodschap kon geven aan de mens van vandaag, wat zou die zijn?
Wodan:
Herinner.
Niet alleen wat was…
maar wie gij zijt.
Zoek dieper dan gemak.
En als gij mijn naam roept —
wees bereid het pad ook te gaan.
