De naam van de Ardennen is nauw verbonden met de Keltische godin Arduinna, een lokale, maar betekenisvolle godheid uit de Gallisch-Romeinse wereld die rechtstreeks gelinkt was aan het landschap zelf. Haar naam gaat terug op het Gallische woord ardu- of arduo-, dat “hoog”, “verheven” of “bergachtig” betekent, een duidelijke verwijzing naar het reliëf van het Ardense plateau. De Romeinen namen deze benaming over in de vorm Arduenna silva, waarmee zij het uitgestrekte bosmassief aanduidden dat zich uitstrekte over delen van het huidige België, Luxemburg, Frankrijk en Duitsland. Uit deze term ontwikkelde zich geleidelijk de moderne naam “Ardennen”, zodat het landschap zelf als het ware de naam van de godin is blijven dragen.
Arduinna moet niet louter als een godin van het woud worden begrepen, maar eerder als een personificatie van het woud zelf. In de Keltische wereld bestond immers een sterke tendens om natuur en godheid niet te scheiden: bergen, rivieren en bossen waren manifestaties van het goddelijke. In dat opzicht was Arduinna niet alleen beschermster van de natuur, maar ídentiek aan de Ardennen als levende, bezielde werkelijkheid. Zij belichaamde de dichtbeboste hoogten, de schaduwrijke valleien en de ruige, moeilijk toegankelijke natuur die deze streek al in de oudheid kenmerkte.
De verering van Arduinna concentreerde zich in de regio van de Ardennen en de aangrenzende gebieden van Gallia Belgica. Zij werd vooral aanbeden in het oosten van het huidige België, Luxemburg, het westelijke Rijnland en het noorden van Frankrijk. Archeologische aanwijzingen voor haar cultus zijn schaars maar betekenisvol: enkele Romeinse inscripties, waaronder een votiefaltaar uit de omgeving van het huidige Düren (Duitsland), vermelden haar naam expliciet als “Deae Ardbinnae”. Zulke inscripties wijzen erop dat zij daadwerkelijk werd aangeroepen en geëerd door lokale gemeenschappen, mogelijk door jagers, reizigers of bewoners die bescherming zochten in het uitgestrekte woud.
Naast inscripties zijn er ook beeldhouwwerken die met haar in verband worden gebracht, al is de identificatie daarvan niet altijd zeker. Een bekend voorbeeld is een Gallo-Romeins bronzen beeldje van een vrouw in een korte tuniek, gezeten op een everzwijn en gewapend met een jachtmes. Hoewel de naam Arduinna niet op het beeld staat, wordt het traditioneel met haar geassocieerd, mede omdat het everzwijn een krachtig symbool was in de Keltische cultuur en sterk verbonden is met de Ardennen. Dit dier stond voor moed, strijdlust en overlevingskracht en werd beschouwd als een soort totemdier van het woud. In die zin weerspiegelt de iconografie van Arduinna een diepere symboliek: zij beheerst de wilde natuur niet door haar te domineren, maar door er één mee te zijn.
Tijdens de Romeinse overheersing werd Arduinna gedeeltelijk geïntegreerd in de Romeinse religie. Zij werd vaak gelijkgesteld met Diana, de Romeinse godin van de jacht, wat wijst op een proces van religieuze vermenging of interpretatio romana. Toch bleef haar lokale karakter behouden, en haar cultus was duidelijk geworteld in de specifieke geografie van de Ardennen. De Romeinen erkenden dus niet alleen haar bestaan, maar namen haar zelfs op in hun religieuze systeem zonder haar volledig te vervangen.
Dat haar verering diep verankerd was, blijkt ook uit latere bronnen. In de 6e eeuw beschreef Gregorius van Tours hoe een christelijke prediker, Walfroy, in de Ardennen probeerde de bevolking af te brengen van hun heidense gebruiken. Op een heuvel bij Margut stond volgens hem een groot beeld van Diana waar mensen samenkwamen om te offeren, te zingen en te feesten. Hoewel hier de naam Diana wordt gebruikt, nemen historici aan dat het in werkelijkheid om de voortzetting van de cultus van Arduinna ging onder een geromaniseerde naam. De vernietiging van dit beeld markeert symbolisch het einde van haar actieve verering en de overgang naar het christendom.
De betekenis van Arduinna reikt dus verder dan enkel religie. Zij vertegenwoordigt een oud wereldbeeld waarin natuur, landschap en spiritualiteit onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Haar naam leeft voort in de Ardennen, maar ook in andere plaatsnamen die teruggaan op Arduenna, en vormt zo een zeldzaam voorbeeld van een godheid die rechtstreeks in de geografie is verankerd. Zelfs vandaag dragen de Ardennen nog de kenmerken die men aan haar zou hebben toegeschreven: wild, mysterieus, moeilijk te temmen, maar tegelijk beschermend en voedend voor wie er leeft.
In die zin is Arduinna niet zomaar een vergeten godin uit een ver verleden, maar de verpersoonlijking van een landschap dat haar naam en haar geest heeft bewaard.
