Wijnmaand: wanneer het jaar naar binnen keerde

Oktober, de oude wijnmaand, was in de Lage Landen veel meer dan zomaar een herfstmaand. Het was de tijd waarin het landbouwjaar zijn voltooiing bereikte en waarin mens en natuur zich voorbereidden op de komende winter. De laatste vruchten werden geoogst, de voorraden aangelegd en het land kwam langzaam tot rust. Waar de zomer in het teken had gestaan van groei en overvloed, bracht de wijnmaand een meer bedachtzame sfeer. De dagen werden korter, de nevels dikker en de nachten langer. Men voelde dat de wereld een andere gedaante aannam.

De naam wijnmaand verwijst oorspronkelijk naar de periode van de wijnoogst, maar in de volksbeleving kreeg zij een ruimere betekenis. Het was de maand waarin alles wat de aarde had voortgebracht werd verzameld, verwerkt en veilig opgeborgen. Appels, peren, hazelnoten, walnoten en late graangewassen vulden schuren en kelders. Bier werd gebrouwen, groenten werden ingelegd en men begon na te denken over het slachten van vee dat men niet door de winter wilde voederen. De hele gemeenschap stond in het teken van bewaren, beschermen en voorbereiden.

Lang voordat de nieuwe godsdiensten hun stempel op de kalender drukten, kenden de bewoners van de Lage Landen al een diepgeworteld ritme dat verbonden was met de seizoenen. Voor hen was het jaar geen verzameling maanden, maar een voortdurende cyclus van geboorte, groei, verval en hernieuwing. Oktober bevond zich precies op het kantelpunt tussen overvloed en schaarste. De natuur toonde nog haar laatste kleurenpracht, maar tegelijk werd zichtbaar dat haar krachten zich begonnen terug te trekken.

In deze periode geloofde men dat de grens tussen de wereld van de levenden en die van de voorouders dunner werd. De vallende bladeren, de stervende vegetatie en de toenemende duisternis herinnerden aan de vergankelijkheid van het leven. Daarom werden de overleden familieleden niet vergeten. Men vertelde verhalen over hen tijdens de lange avonden rond het vuur. Soms liet men voedsel achter op bijzondere plaatsen of sprak men hun namen uit bij het begin van een maaltijd. Niet uit angst, maar vanuit het besef dat de doden nog steeds deel uitmaakten van de gemeenschap.

Het vuur speelde daarbij een centrale rol. Wanneer de herfststormen opstaken en de avonden koud werden, verzamelde men zich rond het haardvuur. In sommige streken werden grotere gemeenschapsvuren ontstoken op heuvels, dorpspleinen of open velden. Het vuur bracht licht in de groeiende duisternis en werd gezien als een bescherming tegen ziekte, ongeluk en kwade invloeden. Het was tegelijk een symbool van de zon, waarvan de kracht zichtbaar afnam naarmate de winter naderde. Rond zulke vuren werden verhalen verteld, liederen gezongen en oude gebruiken doorgegeven van generatie op generatie.

Ook bomen namen een bijzondere plaats in. Vooral oude eiken, lindebomen en beuken genoten aanzien. Zij werden beschouwd als plaatsen waar de krachten van de natuur zich sterk manifesteerden. Zelfs eeuwen nadat officiële autoriteiten dergelijke gebruiken probeerden uit te bannen, bleven vele mensen linten, bloemen of kleine offers achterlaten bij opvallende bomen en bronnen. De overtuiging dat bepaalde plekken een bijzondere levenskracht bezaten bleef diep in het volksgeloof verankerd.

De oktobermaand was bovendien rijk aan voorspellingen en voortekens. Men keek naar het gedrag van vogels, naar de kleur van het bladerdek, naar de eerste nachtvorst of naar de vorm van de wolken. Uit zulke waarnemingen probeerde men af te leiden hoe streng de winter zou worden. Kraaien die zich massaal verzamelden, overvloedige notenoogsten of een vroeg vallend blad kregen allemaal een symbolische betekenis. De natuur werd gelezen als een boek waarvan de tekenen door ervaren boeren en ouderen konden worden ontcijferd.

De mist die in deze tijd over de velden hing, voedde de volksverbeelding. In moerassen, heidegebieden en bossen ontstonden verhalen over dwaallichten, geesten en andere bovennatuurlijke verschijningen. Vooral tijdens de donkere oktoberavonden waarschuwde men kinderen om niet alleen buiten te zwerven. De nevel leek bekende landschappen te veranderen in mysterieuze plaatsen waar de gewone regels tijdelijk niet golden. Zulke verhalen waren meer dan vermaak; zij waren een manier om betekenis te geven aan de onvoorspelbaarheid van de natuur.

De wijnmaand bracht ook een gevoel van gemeenschap. Wanneer de grote werkzaamheden op het land achter de rug waren, ontstond meer tijd voor samenkomst. Men bezocht familie, hielp elkaar bij het verwerken van de oogst en organiseerde herfstvaarten, markten en maaltijden. Het delen van voedsel had een bijna ritueel karakter. De overvloed van het voorbije seizoen werd gezamenlijk gevierd, terwijl men tegelijk wist dat men elkaar tijdens de winter nodig zou hebben.

In Vlaanderen leefden vele van deze gebruiken nog lang voort onder een ander uiterlijk. Oogstfeesten, herfstkermissen, vuurtradities, verhalen over geesten en volksgeloof rond bomen en bronnen dragen vaak sporen van een veel oudere wereldbeschouwing. Achter de latere gewoonten bleef de oude gedachte aanwezig dat mens, dier en landschap deel uitmaakten van dezelfde levende cyclus.

Zo was de wijnmaand niet alleen de maand van de druif of van de oogst. Zij vormde het moment waarop de gemeenschap afscheid nam van het lichte seizoen en zich richtte op de lange donkere maanden die voor haar lagen. In het rood en goud van de herfstbladeren, in het knetteren van de haard, in de verhalen over voorouders en natuurgeesten leefde een oeroud besef voort: alles wat groeit zal vergaan, maar uit het verval ontstaat uiteindelijk opnieuw leven. Dat maakte oktober tot een van de meest betekenisvolle maanden van het jaar in de oude Lage Landen.

Het klappen van de winter: knaptanden, kostuums en Katuit in Dendermonde

De Dendermondse knaptanden vormen een bijzonder stukje levende folklore waarin spel, geluid en oude symboliek samenvloeien tot een gebruik dat veel dieper reikt dan het louter zichtbare spektakel. Wanneer ze op straat verschijnen tijdens stoeten en volksfeesten, brengen ze niet alleen beweging en lawaai, maar ook een echo van oeroude rituelen met wortels in de heidense midwintertradities van onze streken.

Het kenmerkende element van de knaptanden is het ritmische, harde geklap dat ze voortbrengen. Dat geluid sluit aan bij een eeuwenoud gebruik waarbij lawaai werd ingezet om de duisternis en het kwaad te verdrijven. Tijdens de midwinterperiode — wanneer de dagen het kortst zijn — trokken mensen er traditioneel op uit met ratels, bellen en andere klankmakers. Men geloofde dat dit lawaai boze geesten verdreef en tegelijk de terugkeer van het licht kon bespoedigen. In die zin passen de knaptanden binnen deze midwintergebruiken, waarin overgang, bescherming en hernieuwing centraal staan.

Ook de kostuums spelen een belangrijke rol. Net zoals bij andere Europese wintertradities vervormen ze de menselijke gestalte en plaatsen ze de drager in een tussentoestand: tussen mens en het onbekende. Maskers, ruwe materialen en soms dierlijke elementen verwijzen naar een tijd waarin vermomming een rituele functie had: bescherming bieden, het kwade misleiden en contact leggen met een wereld die men niet volledig kon begrijpen. Tegelijk gaf die vermomming ruimte aan speelsheid en het tijdelijk loslaten van sociale regels.

Een van de momenten waarop deze traditie zichtbaar wordt, is tijdens Katuit, de jaarlijkse stoet van Dendermonde. Op het eerste gezicht lijkt het paradoxaal dat elementen met een duidelijke midwinteroorsprong hier opduiken, aangezien Katuit plaatsvindt in de nazomer. Toch is die aanwezigheid goed te verklaren.

Wanneer de oude seizoensrituelen doorheen de eeuwen hun oorspronkelijke religieuze betekenis verloren, werden ze niet afgeschaft, maar opgenomen in het volksleven en verplaatst naar andere feestmomenten. De kalender van de gemeenschap veranderde: in plaats van strikt gebonden te blijven aan midwinter, kregen deze gebruiken een nieuwe plaats binnen grotere stedelijke feesten en stoeten. Katuit groeide uit tot zo’n moment waarop verschillende lagen van erfgoed samenkomen, los van hun oorspronkelijke tijdstip.

Daarnaast speelt ook de functie van Katuit zelf een rol. Het is geen religieus feest, maar een viering van stedelijke identiteit en collectief geheugen. Daardoor biedt het ruimte aan uiteenlopende tradities, ook die met oudere, heidense wortels. De knaptanden passen daarin perfect: hun lawaai, hun beweging en hun visuele kracht maken hen tot een levendig element dat het publiek aanspreekt en tegelijk een brug slaat met het verleden.

Men zou kunnen zeggen dat de midwinter hier niet meer letterlijk in de kalender zit, maar symbolisch wordt meegedragen. De strijd tussen donker en licht, de nood aan bescherming en de kracht van gemeenschap zijn thema’s die niet gebonden zijn aan één seizoen. In Katuit worden ze opnieuw tot leven gebracht, zij het in een andere context en met een andere betekenislaag.

Vandaag worden de knaptanden en hun verschijning tijdens Katuit vooral gezien als erfgoed en traditie. Toch blijft hun diepere oorsprong voelbaar. In elke klap en elk kostuum leeft een oude gedachte voort: dat mensen, door samen geluid te maken en zich tijdelijk anders voor te doen, hun plaats in de wereld kunnen bevestigen en beïnvloeden.

Zo blijven de Dendermondse knaptanden — zelfs buiten de winter — een ritmische herinnering aan een ver verleden, die elk jaar opnieuw weerklinkt in de straten van Dendermonde.

Yggdrasil en Wereldbouw: August Heytings Visie op Kosmos, Natuur en Heidendom

August Heyting kan begrepen worden als een figuur die zich bewoog op het snijvlak van studie, verbeelding en spirituele heroriëntatie, in een tijd waarin vele denkers en kunstenaars teruggrepen naar het voorchristelijke verleden om nieuwe betekenis te vinden in een snel veranderende wereld. Zijn naam is nauw verbonden met de Kelto-Germaanse Studiekring Yggdrasil, een omgeving waarin mythologie, natuurbeleving en culturele identiteit samenkwamen. Binnen die context ontstond ook zijn belangrijkste werk, Yggdrasil, of: Wereldbouw uit 1936, dat in twee delen verscheen en waarin hij een samenhangende visie probeerde te ontwikkelen op wat hij zelf aanduidde als “Germaansche cosmogenie”.

Dit werk moet niet gelezen worden als een louter beschrijvende studie van oude mythen, maar eerder als een poging tot het opbouwen van een volledig wereldbeeld. Heyting wilde geen losse verhalen verzamelen, maar de onderliggende structuren ervan blootleggen en ordenen tot een kosmisch systeem. Het centrale beeld dat hij daarvoor gebruikt, de wereldboom Yggdrasil uit de Noordse mythologie, fungeert niet simpelweg als illustratie, maar als dragend principe van zijn denken. De werkelijkheid wordt door hem voorgesteld als een levend, organisch geheel, opgebouwd volgens een verticale structuur waarin verschillende bestaansniveaus met elkaar verbonden zijn. De wortels reiken naar de oersfeer en de wereld van de voorouders, de stam vertegenwoordigt de menselijke werkelijkheid waarin het concrete leven zich afspeelt, en de kruin opent zich naar het geestelijke of goddelijke domein. Deze driedeling is bij Heyting echter geen statisch schema: het is een dynamisch geheel waarin voortdurende wisselwerking bestaat. De mens staat niet buiten dit systeem, maar middenin, als een knooppunt waarin verleden, heden en het hogere samenkomen.

In zijn benadering van cosmogenie wijkt Heyting bovendien af van lineaire scheppingsopvattingen. De wereld ontstaat bij hem niet éénmalig, maar bevindt zich in een voortdurende staat van wording. Groei, verval en hernieuwing volgen elkaar cyclisch op, zoals in de natuur en de seizoenen. Die nadruk op cyclische tijd en herhaling sluit nauw aan bij seizoensfeesten en rituelen, zoals de zonnewendes en het Joelfeest, die in zijn denken een centrale plaats innemen. Het heidendom verschijnt bij hem dan ook niet als een systeem van dogma’s, maar als een levenshouding waarin de mens zich opnieuw afstemt op de ritmes van natuur en kosmos.

Wat Wereldbouw bijzonder maakt, is dat het niet beperkt blijft tot een intellectuele onderneming. De tekst heeft een uitgesproken ervaringsgericht karakter. Heyting schrijft niet enkel om te verklaren, maar ook om te evoceren en te activeren. Zijn taalgebruik is plechtig, symbolisch geladen en vaak ritmisch, waardoor het werk soms de indruk wekt van een liturgische of bezwerende tekst. Dit maakt het boek enerzijds moeilijk toegankelijk, maar anderzijds ook intens van toon: het wil de lezer niet alleen laten begrijpen, maar ook iets laten ervaren van de samenhang die het beschrijft.

Diezelfde sfeer en thematiek keren terug in zijn poëzie. Zijn gedichten, zoals die in literaire verzamelingen bewaard zijn gebleven, vormen geen losstaand onderdeel van zijn oeuvre, maar een directe verlenging ervan. Waar Wereldbouw de structuur en het denkraam biedt, geven de gedichten vorm aan de beleving. Ze zijn doordrenkt van natuurbeelden, seizoenswisselingen en archaïsche symboliek, en dragen vaak een ritmische, bijna bezwerende klank. In die poëzie wordt de kosmologie als het ware voelbaar gemaakt: de cyclische tijd, de verbondenheid met het landschap en de aanwezigheid van een diepere, onderliggende orde worden er niet uitgelegd, maar opgeroepen.

Toch moet Heytings werk ook kritisch benaderd worden. Het mist de afstandelijke, historische nauwkeurigheid van moderne wetenschap en vermengt bronnen, interpretaties en eigen inzichten op een vrije manier. Zijn gebruik van het begrip “Germaansch” is eerder ideëel dan strikt historisch, en zijn werk weerspiegelt duidelijk de geest van een tijd waarin men actief op zoek ging naar culturele wortels en identiteit. In die zin is Yggdrasil, of: Wereldbouw niet zozeer een exacte reconstructie van een oude religie, maar een creatieve herinterpretatie ervan.

Desondanks ligt juist daarin de kracht van zijn werk. Het is geen meesterwerk vanwege brede invloed of academische erkenning, maar door de ambitie en samenhang ervan. Heyting probeert een volledig wereldbeeld te formuleren waarin mens, natuur en mythologie opnieuw met elkaar verbonden worden, en doet dat op een manier die zowel intellectueel als intuïtief aanspreekt. Zijn werk vormt een voorbeeld van hoe mythologische symbolen kunnen worden ingezet om een moderne zoektocht naar betekenis vorm te geven.

Dat maakt Yggdrasil, of: Wereldbouw tot een bijzonder document: niet enkel een boek over een kosmologie, maar een poging om die kosmologie opnieuw tot leven te brengen. In combinatie met zijn poëzie vormt het een geheel waarin denken en voelen, structuur en ervaring, studie en beleving samenvallen. Het is precies die synthese die Heytings werk zijn blijvende, zij het beperkte, betekenis geeft binnen de bredere ontwikkeling van moderne heidense en natuurreligieuze stromingen.