ZWART-ROOD-WIT, spirituele driekleur?

Sommige heidenen in de Lage Landen, van Vlaanderen tot Friesland, hebben de gewoonte om drie gekleurde kaarsen te ontsteken in de volgorde van Zwart, Rood en Wit bij rituelen of bij wijze van dagdagelijkse verering en geluksbrenger. Ze gebruiken ook deze kleuren in versiering of bekleding van een ritueel of sacrale plaats.

Elke kleur vertolkt iets en de volgorde van het ontsteken zou heilzaam zijn en dient bewust en weloverwogen te gebeuren als in een ritueel. Ook het doven doen we niet door het uit te blazen omdat dit onheil brengt, men gaat eerder de zuurstof ontnemen met een kaarsendover.

Waar komt dit nu vandaan?

Er zijn eigenlijk heel wat elementen aan te halen die het belang van deze kleuren onderlijnen en we kunnen ze ook met wat creativiteit zelf makkelijk plaatsen.

De oudste bronnen die gebonden zijn aan onze Indo Europese cultuur en latere Germaanse cultuur, zijn de Vedische teksten. Die gaan naar schatting terug tot minstens 1000 voor onze jaartelling. Er zijn ook andere bronnen zoals de Sagen, de Edda, volksverhalen, volksgeneeskunde en zelfs de Bijbel.

De Franse professor Jean Haudry merkte in de Vedische teksten de driekleur op en wees deze toe aan de kleuren van de hemel tijdens het verloop van de dag: Zwart bij nacht, rood bij zonsopgang of ondergang en wit voor overdag. In de Veda’s beschrijft men drie koeien die , de eerste zwart, de tweede rood en de derde is wit en staan voor de kleuren van de hemel. Hij ziet dit hemelconcept in heel wat andere elementen opduiken zoals het hemelgewelf dat rond een grote zuil draait en door een etmaal zwart-rood-wit-rood-zwart kleurt. Haudry gaat nog verder en linkt de Germaanse goden aan het driedelig hemel gewelf: Tiwaz is de daghemelgod, Wodanaz is de god van de nachthemel en het schemerrood wijdt hij toe aan Ostara, godin van het ochtendgloren. Ostara is trouwens ook genoemd als lentegodin en gebonden met vernieuwing of groei, Wodanaz is ook een godheid die zich specifiek in de winter manifesteert en gebonden is met de dood.

Plato schreef dat er in Atlantis steengroeven waren waar één soort steen wit was, een andere zwart en nog een andere rood.

In de Saga van de Jomsvikingen heeft Koning Gorm drie voorspellende dromen:

Tijdens de eerste nachtelijke droom staat hij buiten zijn hal vanwaar hij de zee ziet terug trekken tot hij geen water meer kan zien. Uit de horizon waar het water heen was doken drie witte ossen op, ze stormden het land op en beten al het gras uit de grond waarna ze weer naar de teruggetrokken zee liepen en verdwenen.

De volgende nacht droomde hij ongeveer hetzelfde, maar nu waren de drie ossen rood en hadden grotere hoorns.

De derde droom was ook een herhaling, maar nu waren de ossen zwart en zijn ze nog groter met nog grotere hoorns. Als afsluiter hoort hij een luide knal op het moment dat de zee terug naar het strand keerde. De droom werd vervolgens verklaard als voorbode van negen jaar slechte oogst.

Men komt aan negen omdat er drie maal drie ossen verschenen. Heilige getallen in het Heidendom. Hoe groter de hoorns en ossen, hoe groter het onheil. Op welke basis interpreteert men nu het onheil? Misschien wel de volgorde van de kleuren? Wit-rood-zwart, want we zien dat de natuurlijke wederkerende volgorde altijd zwart-rood-wit is.

Professor Jan de Vries ziet in de Vedische mystiek de drie voorwaarden voor leven: vuur, water en aarde. Deze zijn voorgesteld met de kleur rood, wit en zwart. De professor gaat ook verder vind in de gehele Europese voorchristelijke tradities deze kleurencombinatie terug, onder andere in volksmagie, legenden en andere overleveringen.

Er zijn verschillende sprookjes in Europa waarin we ook de driekleur terugvinden als belangrijke indicatoren. Neem nu Sneeuwwitje: “Had ik nu een kindje, zo wit als sneeuw, zo rood als bloed en zo zwart als dit ebbenhout”

Uit deze sprookjes lijkt de driekleur te zijn overgeleverd als een schoonheidsideaal.

We hebben ook voorbeelden uit de magie zoals deze toverformule opgetekend in de 19e eeuw in Thüringen tegen wormen:

“Ik stap hier op een grenssteen. De wormen vreten mijn been. Ze mogen zijn zwart, wit of rood, in een dag zijn ze allemaal dood.”

Of een sprookje uit IJsland: Sigurd moet opeenvolgend een zwarte, witte en rode doek om zijn hoofd binden om zich te beschermen tegen het brullen van een stier uit de onderwereld. Ook slaat hij op een zwart-rood-witte steen om een magische storm te ontketenen die de reuzen dood.

In Finland was het gebruikelijk dat een boer zijn land afbakende met rood-zwart-wit touw, wetende dat een landsgrens bezield werd met een schutgeest om deze te bewaken maakt dit ook een waardevol gegeven.

Uit Rigsthula kunnen we drie sociale klassen onderscheiden.

“Thrael” de knecht (“zijn lokken waren zwart”)
“Karl” de kerel (“hij was rozig en rood”)
“Jarl” de prins (“blond was zijn haar”)

De knecht is een lijfeigene en geeft men prominent zwart als kleur.

De kerel is de vrijman, de boer, de krijger, de visser, de jager, die blaakt van geluk en gezondheid in het vrije buitenleven en is rood van kleur.

De prins, edel en nobel krijgt een pure en schitterende kleur: blond, ofwel wit.

Dit betekent dat we ook de kleuren bij een karaktertype kunnen plaatsen.

Zwart is lomp en bruut

Rood is sterk, gezond en ijverig

Wit is edel, puur, begaafd en strijdvaardig

Professor Georges Dumézil maakte 100 jaar geleden de theorie dat de Indo-Europese cultuur uit drie functies bestond en dat elke functie door een kleur werd gerepresenteerd

Cultische: wit

Militaire: rood

Economische: donker

In India zien we dat de oorspronkelijke kaste systeem verdeeld was in kleuren:

de Brahmaan (wijze priester): wit
De Kshattriya (krijger, leider): rood
De Vaishya (werker, handelaar): zwart

De naam voor kaste is Varna en betekent “kleur”

Als we dan kijken naar de Indo-Europese kosmos dan zien we dat deze ook in drie gedeeld is en deze duikt ook op in de Germaanse cultuur. De levensboom of zuil draagt de hemel, eronder zit de wereld en daaronder de onderwereld of Hel. In de wereld vinden we respectievelijk Middengaard, Asengaard, Uitgaard en Jotunheim.

In de Völuspá leren we hoe Ragnarök wordt aangekondigd door drie verschillende gekleurde hanen: Gullinkambi, de hemelhaan is wit. Fjallarr de wereldhaan is rood en de Helhaan is zwart.

Gullinkambi wordt ook wel als goud omschreven omdat zijn naam ‘Goudkam’ betekend, maar Professor de Vries merkt op dat de god Heimdall de bijnaam Goudtand heeft ondanks dat hij ook als helderwit omschreven staat. In het blinken van goud zien we trouwens helder wit en lijkt blond ook niet op goud?

Maar ook in het Christendom, die niet vies zijn om heidense elementen te adopteren, vinden we dezelfde kleuren en betekenissen terug.

In de liturgie staat wit voor puurheid, martelaren, onschuld, glorie. Wit kan vervangen worden door goud meld men nog… Het is ook de kleur van de paus (spirituele wijze leider).

Rood staat dan weer voor passie, bloed en vuur, het is de kleur van de kardinaal

Zwart staat voor de doden en de rouw.

In het Nieuwe Testament vinden we deze beschrijving van de ruiters van de Apocalyps:

Het eerste paard is wit, het tweede rood en het derde zwart en vierde vaal of grijs. De eerste is een edele figuur, de tweede een krijger en het derde een handelaar. De vierde is de dood. De drie eerste ruiters zijn de levenden en hun kleurencode komt overeen met Cultisch-Militaire-Economische functies van Dumézil.

En dan hebben we nog deze afbeelding van de drie wijzen of drie koningen uit de 3e eeuw in de Priscilla grot. Daar zijn de drie wijzen afgebeeld die zeer iconisch geschenken brengen naar de pasgeboren Jezus. Hun volledige gedaante is afgebeeld in onze cultische kleurencode, de eerste zwart, de tweede rood, en de laatste die aankomst is wit.

Een paar eeuwen later in de 5e eeuw in Sant’Apollinare Nuovo in Ravenna, zien we deze figuren terug afgebeeld, nu met eigentijdse kleding, maar opvallend ook met namen en aan hun uiterlijk zien we ook hun leeftijd: Melchior is de jongste met kort haar en zonder gezichtsbeharing, Balthasar heeft een bruine baard en is duidelijk volwassen en Gaspar heeft een grijze baard. We zien hierin ook weer een parallel met kracht, leeftijd, wijsheid, vruchtbaarheid. Ook het brengen van geschenken is natuurlijk een parallel die we herkennen.

Maar er zijn ook sporen gevonden op altaarstenen van Matronen, of de drie Moeders, van deze kleurencombinatie. De Matronen zijn een oude cultus die mogelijk uit de Indo-Europese cultuur werd overgeleverd. We zien deze ook opduiken als de Nornen of Schikgodinnen. Normaliter gaat het dan over een dochter-moeder-grootmoeder combo.

Er zijn dus tal van elementen die we met onze driekleur kunnen verbinden.

Zo staat de dood bijna altijd gelijk gebonden aan vruchtbaarheid en kan je dus zwart gelijkstellen met zowel de dood als met iets dat net tot ontwikkeling komt uit deze vruchtbare schoot van de dood. Net zoals het heden voorkomt uit het verleden. Wat onder de aarde zit is de onderwereld en daar ontkiemd het nieuwe leven ook. De dodengoden hebben ook altijd een functie gebonden met vruchtbaarheid. Waar Wodan zijn Wilde Heir komt, zal een goede oogst volgroeien. Goden van de onderwereld zoals Holda, Wodan komen in gedachten. Laten we ook niet vergeten dat in heel Europa de midwinter tradities vaak inhouden dat cultische figuren met zwarte gezichten rondtrekken en de aanschouwers besmeuren met zwarte kleur in het gezicht om hen geluk te brengen of vruchtbaarheid.

Rood is kracht van het groeien, de sterkte van wat jong is, de kleur van verandering, van initiatie (bloedoffer?) van voortvarendheid, wat nu is en wat zal worden. Het is ook een kleur geassocieerd met de dondergod en met Ostara.

Wit is wat bereikt moet worden, het is wijsheid, volgroeid zijn, één zijn met het voorgaande, volmaaktheid, toonaangevend. Het is ook de kleur van Tiwaz, die het Ding overziet, en ook van Ing de heilbrengende, god der Alven, of van de Witten.

We kunnen volgende elementen verbinden:

ZWART ROOD WIT

Aarde Vuur Water

Nacht Schemer Dag

Winter Lente Zomer

Kiem Ontkiemen Volgroeid

Verleden Heden Schuld (toekomst)

Knecht Kerel Edel

Werker Krijger Leider

Dood Jong Oud

Dochter Moeder Grootmoeder

Geluk Voorspoed Heil

Onderwereld Wereld Hemel

As Vlam Rook

Wodanaz Ostara Tiwaz

Wodan Thuner Ing

We weten natuurlijk allemaal, dat in het verleden een regime gebruikmaakte van deze kleuren wat jammerlijk een smet bracht op het heidendom. Maar laat ons dit los zien van onze spirituele praktijk.

Bronnen:

Boppo Grimmsma, De Heidense Kleurendrieheid Zwart Rood Wit

Jan de Vries, Rood Wit Zwart in Volkkunde

Georges Dumézil, Gods of the ancient Northmen

Georges Dumézil, La courtisane et les seigneurs colorés

Georges Dumézil, The Rigstula and Indo European Social Structures

Rudolf Simek, Lexicon der Germaanse Mythologie

De heidense wortels van de ijsheiligen

Binnen het Germaanse wereldbeeld werd de tijd niet ervaren als een neutrale opeenvolging van dagen, maar als een levende cyclus van krachten waarin seizoenen elkaar aflosten via spanningsvolle overgangen. Vooral het voorjaar werd gezien als een onstabiele en potentieel gevaarlijke fase. De winter was geen louter meteorologisch gegeven, maar een werkzame macht, verbonden met dood, stilstand en vijandige wezens. Dat hij zich tot diep in het voorjaar nog eenmaal kon laten gelden, werd als volkomen logisch ervaren.

In Germaanse samenlevingen geloofde men dat de natuur bevolkt was door wættir, land‑ en weergeesten die verbonden waren aan specifieke plaatsen en tijden. Kou, rijp en late vorst waren geen toeval, maar tekenen dat bepaalde krachten nog niet waren geweken. Het einde van de winter moest zich als het ware losmaken uit hun greep. Dat verklaart waarom men midden mei als een kritische drempel beschouwde: de zon stond al hoog, het leven keerde terug, maar de oude machten hielden nog weerstand. In sommige sagen en volksvoorstellingen verschijnt deze spanning als een laatste strijd tussen winter en zomer, waarbij de zomer pas na weerstand en offers zijn rechtmatige plaats inneemt.

Binnen dat kader was voorzichtigheid geen angst, maar wijsheid. Het uitstellen van zaaien en uitplanten werd gezien als een vorm van eerbied voor het ritme van de wereld. Wie te vroeg handelde, overtrad niet alleen praktische regels, maar ook de kosmische orde. Jonge planten golden als bijzonder kwetsbaar voor schadelijke invloeden; ze stonden “open” voor kouwe wættir of kwade windgeesten. Men geloofde dat een enkele nacht met rijp, toegeschreven aan deze krachten, een hele oogst kon “breken”.

Rond deze periode bestonden bij de Germanen beschermende gebruiken die sterk doen denken aan wat later rond de ijsheiligen bleef voortleven. Het ontsteken van vuren diende niet enkel om warmte te geven, maar had een reinigende en verdrijvende functie: vuur was een bondgenoot van de zon en een wapen tegen winterse machten. Rondgangen langs akkers en erven, vaak door de gemeenschap samen, markeerden symbolisch de grens waar de winter moest wijken. Het land werd als het ware opnieuw opgeëist voor de zomer. Ook het uitspreken van vaste formules, later bewaard in weerspreuken, had een bijna magisch karakter: woorden schiepen orde en begrensden gevaar.

Toen het christendom deze gebieden bereikte, verdwenen deze overtuigingen niet. Ze werden hervertaald. De anonieme winterkrachten maakten plaats voor heiligen met namen en dagen, maar hun functie bleef herkenbaar. In plaats van wættir die nog eenmaal hun koude adem lieten voelen, sprak men nu over “strenge heiligen” of “koude Sophie”. Het geloof dat men pas veilig was na deze dagen is inhoudelijk Germaans: eerst moet het oude volledig wijken, pas dan is het nieuwe werkelijk betrouwbaar.

Zo weerspiegelen de ijsheiligen een diep Germaans besef dat seizoenen niet zomaar omslaan, maar elkaar loslaten via weerstand. De winter sterft niet stil, maar trekt zich terug met een laatste greep. Dat midden mei nog gevaarlijk kon zijn, was geen verrassing, maar een bevestiging van hoe de wereld werkte. In die zin zijn de ijsheiligen geen breuk met het heidense verleden, maar een late, gekerstende echo van een Germaanse natuurervaring waarin voorzichtigheid, ritueel en respect voor overgangen het verschil maakten tussen voorspoed en verlies.

Walpurgisnacht

Walpurgisnacht, gevierd in de nacht van 30 april op 1 mei, is een overgangsnacht die diep geworteld is in de voorchristelijke beleving van tijd, natuur en gemeenschap. Oorspronkelijk was deze nacht geen afzonderlijk feest, maar onderdeel van een bredere seizoenswisseling binnen Germaanse en aanverwante culturen. Het jaar werd niet gedacht in strakke kalendermaanden, maar in helften: een winterperiode en een zomerperiode. De overgang tussen beide, rond het begin van mei, was beladen met symboliek en ritueel belang. Het was het moment waarop de natuur zichtbaar opnieuw tot leven kwam en waarop mensen, vee en land ritueel werden voorbereid op de vruchtbare maanden.

In de gebieden die later de Lage Landen zouden vormen, leefden Frankische, Friese en Saksische tradities naast elkaar. Hoewel schriftelijke bronnen schaars zijn, maken archeologische sporen en latere volksgebruiken duidelijk dat ook hier vuren werden ontstoken, soms op hoger gelegen plaatsen of dorpsranden, als teken van bescherming en hernieuwing. Vuur had een zuiverende functie: het hield ziekte en onheil op afstand en markeerde tegelijk de kracht van het nieuwe seizoen. Het vee werd soms langs of tussen de vuren geleid, niet uit bijgeloof in moderne zin, maar vanuit een wereldbeeld waarin natuur, gemeenschap en het bovennatuurlijke onlosmakelijk met elkaar verbonden waren.

Met de kerstening van deze streken werd deze oude overgangsnacht geleidelijk heringekaderd. De Kerk plaatste op 1 mei het feest van Sint-Walburga, een Angelsaksische abdis die actief was in het Frankische Rijk. Haar naam raakte verbonden aan de nacht ervoor, waardoor Walpurgisnacht ontstond als christelijke tegenhanger van oudere lentefeesten. Wat oorspronkelijk een viering van groei en levenskracht was, kreeg in het kerkelijk discours een dubbelzinnige lading: enerzijds bescherming door een heilige, anderzijds wantrouwen tegenover volksgebruik dat te weinig onder kerkelijke controle stond.

Vanaf de late middeleeuwen verschoof de betekenis opnieuw. In een tijd van toenemende angst voor ketterij en hekserij werden juist deze oude overgangsnachten gezien als momenten waarop de orde tijdelijk wegviel. Walpurgisnacht werd in preken en volksverhalen een nacht waarin heksen samenkwamen en kwaad vrij spel had. Ook in de Lage Landen vinden we echo’s van deze denkbeelden terug, al zijn ze minder spectaculair dan in Duitse bronnen. In Vlaamse en Brabantse volksgeloven werd de meitijd gezien als potentieel gevaarlijk: men nam voorzorgen, beschermde huis en haard en was bedacht op onheil dat met de nacht meereisde.

Toch bleven veel positieve elementen bestaan, vaak losgezongen van hun oorspronkelijke betekenis. Meivuren, meibomen en nachtwandelingen door de jeugd wijzen op een hardnekkige voortzetting van de oude gedachte dat deze nacht een drempel vormt tussen wat was en wat komt. In hedendaagse heidense en natuurreligieuze herinterpretaties, ook in Vlaanderen en Nederland, wordt Walpurgisnacht opnieuw gezien als wat zij waarschijnlijk ooit was: geen nacht van duisternis, maar van overgang, kracht en het herwonnen licht.